Jerzy Jaworowski (1919–1975) zaprojektował kilkaset okładek oraz wiele serii wydawniczych dla Państwowego Instytutu Wydawniczego, Wydawnictw Artystycznych i Filmowych, Iskier oraz – Czytelnika. Należał do zespołu redakcji graficznej tej oficyny obok wybitnych twórców: Jana Samuela Miklaszewskiego, Jana Młodożeńca, Mariana Stachurskiego, Andrzeja Heidricha i Jana Bokiewicza. Projekty okładek Jaworowskiego, choć związane z tekstem (zawsze czytał maszynopis), bronią się także jako autonomiczne dzieła sztuki. Projektował również plakaty oraz znaczki pocztowe i karty świąteczne. Stale eksperymentował, chętnie wykorzystywał w swojej twórczości element przypadku. Był artystą wszechstronnym, posługiwał się wieloma technikami, ale najchętniej rysował acetonowymi tuszami i odbijał monotypie. Warto też poznać dramatycznych losy życia Jaworowskiego, który przez osiem lat wczesnej młodości rąbał lasy w sowieckim łagrze. Nie przeszkodziło mu to zostać po latach zawsze elegancko ubranym ulubieńcem salonów, a jego przyjaciółmi byli twórcy tej miary, co Henryk Tomaszewski, Stanisław Zamecznik, Józef Wilkoń czy pisarz Marek Nowakowski.

AAA! Paszcza pełna zębów!
TO JUŻ KONIEC! Dwa kłapnięcia i po niej! Tak młodo zginie… I to w tak straszliwy sposób.
Tymczasem paszcza odezwała się w te słowa:
– Nie bój się, przecież cię nie zjem.
Chlapka spojrzała z niedowierzaniem, pewna, że okrutnie się z niej żartuje, lecz paszcza wyjaśniła:
– Chętnie bym cię zjadła, ale NIESTETY masz metalowe łuski, a ja ich nie jadam. Nie służą mi. Raz spróbowałam i wystarczy. Zdecydowanie wolę twoich kolegów. Nie mogę się doczekać, aż tu przypłyną. Ha! A ty, maleńka, BĘDZIESZ PRZYNĘTĄ!

Józef Wilkoń nie tylko rysuje i maluje swoje ilustracje – on je także rzeźbi. Jego metalowe i drewniane ryby trafiły do tej książeczki i z jej kart łypią stalowym okiem lub szczerzą groźnie zęby. Towarzyszy im pełna dramatycznych zwrotów podwodna opowieść. Książka adresowana jest do dzieci młodszych.

Na oczach czytelników Morze Śródziemne zmienia się w Morze Wewnętrzne, udomowione przez tysiąclecia cywilizacji. Na wyznaczony mapą obszar geograficzny wkraczają kultura, historia, archeologia, mitologia. Do lądowych i morskich peregrynacji zapraszają wybrani przez Marka Zagańczyka wybitni autorzy, a równolegle do ich tekstów Janusz Górski opowiada swoją historię za pomocą fotografii. W zapiskach Acimana, Camusa, La Caprii, Fermora, Hofmannsthala, Kawafisa, Máraiego, Maríasa, Kazantzakisa, Durrella czy Venclovy odbijają się różne odcienie śródziemnomorskiego ducha – Hiszpania, Francja, Włochy, Grecja, Cypr, Turcja, Egipt i Algieria. Morze Wewnętrzne, które „było światem samo w sobie, było planetą” zachęca, aby przyjrzeć mu się z bliska. Fernand Braudel wyznał kiedyś: „Namiętnie pokochałem Morze Śródziemne, niewątpliwie dlatego, że przybyłem z Północy, jak tylu innych i po tylu innych”.

Jaworowski. To dziwne, obdarzałem go uczuciem przyjaźni, choć w gruncie rzeczy spotykaliśmy się za mało, żeby się poznać do końca. Był prawy. I co może jeszcze trudniejsze – dobry. Ujmowało mnie w nim przede wszystkim to, że nie miał w sobie zawiści. Nigdy nikomu niczego nie zazdrościł. Spokojnie na wszystko patrzył i myślał po swojemu. Miał w środku jakąś pogodę. Był bardzo wrażliwy, w taki swój zamknięty sposób, jak mało kto. […]

Ile razy byłem u niego w tym małym pokoiku-pracowni, to zawsze żebyśmy nie wiem od czego zaczęli rozmowę, kończyło się na rysunku, warsztacie i sposobach. Podniecał się, że faktura odcisku, że tusze rozcieńczone, że miesza to z tamtym – miałem nieraz na końcu języka uwagę: nieważne przecież jak, ważne co. Ale zawsze w końcu mówiłem sobie: skoro w nim to siedzi, to znaczy, że jest ważne. […]

Dwa lata temu, na wiosnę, zaczął przymierzać się do własnej wystawy. Przyszedłem, on wyjął z teczek jakieś zupełnie nieznane mi rzeczy, rozłożył, i tu mnie wzięło. Stałem zaskoczony i jakby porażony. To były te szybko, szeroko szkicowane, takie lecące przez powietrze figury tańczących. A także jakby znaki, jakby stemple. Szarość oraz czerń i biel. Jeden ruch ręki. Jestem podejrzliwy co do spontaniczności gestu. Sam u siebie sprawdzam, czy nie za łatwo idzie. Tu była spontaniczność, ale tak kontrolowana, jak u największych mistrzów, że ręka poza planowany tor nie zboczy ani na milimetr. […]

W rozmowach stawiał nieuchwytny znak zapytania. Mówiąc, stale o coś pytał, chociaż tych pytań nie było słychać, jakby chciał ciągle na nowo weryfikować siebie, innych, otoczenie. A przecież jak mało kto tak cholernie kochał to brudne i czyste, wzniosłe i wulgarne, prawdziwe życie…

Monografia dr hab. Ewy Repucho z Uniwersytetu Wrocławskiego ukazuje fenomen twórczości Janusza Górskiego (ur. 1953), cenionego polskiego grafika, uważanego za autorytet w dziedzinie projektowania książek, wielokrotnie nagradzanego i wyróżnianego w konkursie Najpiękniejsze Książki Roku, laureata Nagrody Honorowej Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (2006). Górski od lat współpracuje z najważniejszymi instytucjami polskiej kultury. Jako profesor gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych prowadzi pracownię projektowania książki i grafiki wydawniczej na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Jest nie tylko doświadczonym nauczycielem pokoleń studentów oraz projektantem, lecz także redaktorem i wydawcą  – badaczem i popularyzatorem polskiej sztuki książki, redaktorem serii wydawniczej Sztuka Książki. Zwykła książka to zebranie i krytyczne opracowanie dorobku twórczego grafika oraz przedstawienie swoistego języka wizualnego, za pomocą którego komunikuje się on z czytelnikami. Zainteresowania naukowe Ewy Repucho związane są z edytorstwem i sztuką książki. Koncentrują się wokół typografii książki, stanowiącej połączenie tekstu i jego materialnej formy. W 2016 roku opublikowała monografię Typografia kompletna. Kultura książki w twórczości Leona Urbańskiego.